Biodegradowalność
Biodegradowalność to zdolność substancji do rozkładu przez mikroorganizmy na dwutlenek węgla, wodę, sole mineralne i biomasę.
Mierzy się ją znormalizowanymi badaniami laboratoryjnymi. Badania łatwej biodegradowalności OECD (seria 301) uznają substancję za łatwo biodegradowalną, jeśli w ciągu 28 dni w warunkach tlenowych osiąga co najmniej 60 % rozkładu mierzonego jako zużycie tlenu lub wytwarzanie CO2 albo 70 % mierzonego jako rozpuszczony węgiel organiczny. Rozróżnia się biodegradację pierwotną, gdy cząsteczka traci swoje właściwości (surfaktant przestaje się pienić), i biodegradację końcową, gdy ulega całkowitej mineralizacji.
W przypadku detergentów rozporządzenie (WE) nr 648/2004 wymaga, aby surfaktanty spełniały kryterium końcowej biodegradowalności tlenowej. Jest to wymóg prawny dla każdego detergentu wprowadzanego do obrotu w UE, a nie cecha wyróżniająca. EU Ecolabel dodaje bardziej rygorystyczne kryteria dotyczące składników, w tym biodegradowalności i toksyczności dla środowiska wodnego. To, że składnik jest biodegradowalny, nie oznacza, że produkt jest nieszkodliwy: może być żrący lub toksyczny dla organizmów wodnych, zanim ulegnie rozkładowi, a rozkład zależy od tego, czy ścieki trafią do oczyszczalni. Dlatego deklaracja biodegradowalności powinna wskazywać, których składników dotyczy i według jakiego kryterium.
Produkty Instaquim z informacją o biodegradowalności według karty technicznej:
- Enzi NF (pH 8,3; od 1 do 3 % w CIP): detergent enzymatyczny do zapobiegania powstawaniu i usuwania biofilmów w przemyśle spożywczym; „jego surfaktanty spełniają kryterium biodegradowalności rozporządzenia 648/2004/WE w sprawie detergentów”.
- Eco Wash i Eco Soft: detergent i płyn zmiękczający do pralni samoobsługowych z licencją EU Ecolabel ES-CAT/039/002.
- Eco Gras: odtłuszczacz do kuchni z licencją EU Ecolabel ES-CAT/020/026.