Środek sanityzujący a środek dezynfekujący
„Środek sanityzujący” to termin pochodzący od angielskiego sanitizer, który nie ma definicji prawnej w UE; tutaj liczy się to, czy produkt jest dopuszczonym środkiem dezynfekującym.
W Stanach Zjednoczonych i części Ameryki Łacińskiej odróżnia się sanitizer (zmniejsza obciążenie mikrobiologiczne do poziomu uznanego za akceptowalny) od środka dezynfekującego (eliminuje mikroorganizmy wskazane na etykiecie), z własnymi metodami badań. W Unii Europejskiej przepisy nie przewidują takiego rozróżnienia. Rozporządzenie (UE) 528/2012 (BPR) definiuje produkt biobójczy przez jego funkcję: każdy produkt przedstawiany jako zdolny do eliminowania lub zwalczania mikroorganizmów jest produktem biobójczym i wymaga pozwolenia, niezależnie od tego, czy nazywa się go środkiem dezynfekującym, sanityzującym czy higienizującym.
W Europie skuteczność środka dezynfekującego opisują normy badawcze UNE-EN i to, co deklaruje jego karta: wobec jakich mikroorganizmów (bakteriobójczy, grzybobójczy, drożdżobójczy, wirusobójczy), według jakiej normy, w jakiej dawce, przy jakim czasie kontaktu i w jakich warunkach (czystych lub brudnych, tj. bez lub z dodatkiem substancji organicznej). Dlatego przy wyborze produktu warto nie sugerować się nazwą handlową i sprawdzić:
- czy ma numer rejestracji na etykiecie i w karcie;
- czy deklarowane działanie obejmuje ryzyko w danej strefie (np. działanie grzybobójcze, jeśli występują pleśnie);
- czy dawka i czas kontaktu są wykonalne w praktyce;
- czy dopuszczone zastosowanie odpowiada planowanemu (powierzchnie mające kontakt z żywnością, zastosowanie środowiskowe, hodowla zwierząt…).
Produkt, który tylko myje, nawet jeśli usuwa brud, a wraz z nim część mikroorganizmów, nie może być przedstawiany jako środek dezynfekujący. W planach higieny zwykle łączy się oba etapy: najpierw mycie usuwające brud, a następnie, tam gdzie to konieczne, dezynfekcję dopuszczonym produktem, ponieważ substancje organiczne obniżają skuteczność środków dezynfekujących.
← Powrót do słownika