Twardość wody
Stężenie rozpuszczonego w wodzie wapnia i magnezu; wyraża się je w mg/l CaCO₃ lub w stopniach francuskich (ºHF), niemieckich (ºdH) lub angielskich (ºe).
Twardość pochodzi z minerałów, które woda rozpuszcza, przepływając przez grunt, dlatego bardzo różni się w zależności od regionu. Najczęściej stosowane przeliczniki to: 1 ºHF = 10 mg/l CaCO₃; 1 ºdH ≈ 1,78 ºHF; 1 ºe ≈ 1,43 ºHF. Mierzy się ją paskami testowymi, zestawami do miareczkowania kroplowego lub w laboratorium, miareczkowaniem EDTA (ISO 6059).
W myciu twardość ma dwa skutki. Z jednej strony wapń i magnez reagują z częścią surfaktantów i zmniejszają ich skuteczność, przez co potrzeba więcej produktu. Z drugiej strony przy ogrzewaniu wody wytrącają się jako węglan wapnia i tworzą kamień na grzałkach, w rurach, maszynach, na zastawie i szkle. Kontroluje się ją na trzy sposoby: zmiękczaczem lub odwróconą osmozą przed urządzeniem, detergentami zawierającymi sekwestranty w ilości wystarczającej dla twardości wody w danym regionie oraz, gdy kamień już się utworzył, kwaśnymi środkami do usuwania kamienia. Dlatego karty detergentów do maszyn podają, do jakiej twardości można je stosować.
Detergenty Instaquim do zmywarek z maksymalną twardością podaną w karcie technicznej (dawka 1-5 g/l, z wyjątkiem Supersol, 2-5 g/l, w 55-60 ºC):
- Deternet (pH 1 %: 12,5): woda miękka, do 20 ºHF.
- Deterdur (pH 1 %: 12,5): do 40 ºHF.
- Supersol (granulat chlorowany, pH 1 %: 11,5): do 45 ºHF.
- Deterplus (pH 1 %: 12,5): woda bardzo twarda, do 65 ºHF.
W praniu Duron (pH 1 %: 11,5; 10-12 g na kg suchej bielizny) można stosować w wodzie do 60 ºHF, według jego karty.
← Powrót do słownika