Mikrofiltracja do ponownego wykorzystania wody
Fizyczna separacja za pomocą membran o porach ok. 0,1–10 µm, która zatrzymuje zawiesiny i bakterie w celu ponownego wykorzystania lub oczyszczenia wody.
Mikrofiltracja to proces membranowy napędzany ciśnieniem. Woda przechodzi przez membranę, a cząstki większe od porów zostają zatrzymane: zawiesiny, mętność, duże koloidy oraz większość bakterii i pierwotniaków. Nie zatrzymuje soli rozpuszczonych ani większości rozpuszczonej materii organicznej, a jej działanie wobec wirusów jest ograniczone; do tego stosuje się ultrafiltrację, nanofiltrację lub odwróconą osmozę — procesy, dla których mikrofiltracja często pełni rolę obróbki wstępnej. Może pracować w trybie czołowym, w którym cała woda przechodzi przez membranę, lub stycznym, w którym woda płynie równolegle do powierzchni i porywa część zatrzymanego materiału.
W ponownym wykorzystaniu wody stosuje się ją do klarowania oczyszczonych ścieków, wód z mycia lub wód procesowych przed ich ponownym użyciem do celów niewymagających wody pitnej, takich jak nawadnianie, mycie instalacji czy obiegi pomocnicze, często z następczą dezynfekcją. Jeśli docelowe zastosowanie wymaga usunięcia soli lub zanieczyszczeń rozpuszczonych, sama mikrofiltracja nie wystarcza. W Unii Europejskiej rozporządzenie (UE) 2020/741 określa minimalne wymagania dotyczące jakości wody odzyskanej do nawadniania w rolnictwie.
W trakcie użytkowania membrany ulegają zanieczyszczeniu w wyniku gromadzenia się cząstek, materii organicznej, osadów mineralnych i biofilmu, a przepływ maleje. Aby go przywrócić, wykonuje się okresowe płukania wsteczne i mycie chemiczne, zwykle alkaliczne w przypadku zabrudzeń organicznych i kwaśne w przypadku osadów, zgodnie z instrukcjami producenta membrany dotyczącymi produktów, stężeń i temperatur zgodnych z jej materiałem.
← Powrót do słownika